eindelijk eens internet!

Hey allemaal!

Hier ben ik dan weer, ...eindelijk...lol. Met zo een leuk qwerty klavier dat niet echt meewerkt. mijn gebruikelijke snelheid verdwijnt als sneeuw voor de zon, net zoals de sneeuw hier.
het is echt ongelofelijk! je vertrekt in belgie met zo een klein beetje zon, en dan kom je in armidale en begint het te sneeuwen. Het is wel smeltende sneeuw, ze blijft niet liggen.
het is hier ook erg koud. 's nachts kan het oplopen tot -6 ofzo.
ik heb momenteel niet veel tijd, het is nu 8:47 am en ik heb nauwelijks geslapen.
Ik zal maar bij het begin beginnen zeker?
Dag 0:
Ik nam zondag rond 19.00 uur de trein naar Gent. Ik zag het niet haalbaar om er de maandag voor 06.30 te geraken, vandaar dat mijn reis al wat langer was dan oorspronkelijk gepland.
We kwamen dus met ons 4tjes aan in Gent. we werden opgehaald door een koster. Hij bracht ons naar de heilig hart kerk. En toen zei deze doodleuk dat we daar zouden overnachten. Ik had eigenlijk een parochiezaaltje verwacht ofzo! Maar we hadden geen keus, en daarom rolden we onze matjes toch maar uit. De koster zag zichzelf als een geweldige gids, denk ik, want hij gaf ons informatie over vanalles en nogwat. Zo wist hij ons te vertellen over de talrijke begrafenissen die er in deze kerk gehouden werden. Ik heb geen oog meer dichtgedaan.
Dag 1:
De nacht verliep dus niet geweldig, en 's morgens kwamen we dan ook nog als laatste bij de bus aan. Ik heb echt geen idee hoe dat kwam.
We stapten op de bus, en toen begon het avontuur pas echt. Na een lange (okay, niet lang in vergelijking met het vliegtuig) busreis, kwamen we aan in Parijs. Daar moesten we door talrijke controles. Je wordt daar zo moe van, dat kan je je gewoon niet voorstellen. Dan was er net voor je het vliegtuig op mocht nog een metaaldetector en bagagemetaaldetector. Ik ging daar door, en er gebeurde niets, maar de rugzak langs mij bevatte wel iets wat niet door de douane geraakte, waardoor de verveelde en onoplettende douanebeambte dacht dat ik de reden van dat helse lawaai was. Na volledig gefouileerd te zijn, besefte de geit (sorry, ik had daar zin in) dat ik helemaal niet de terroriste was die ze dacht dat ik was ofzo. Er kon niet eens een sorry vanaf.
Nadien konden we dan eindelijk het vliegtuig op. Rond 13.45uur zijn we opgestegen met thai airways. Ik weet niet of er iemand van jullie ooit eens met thai gevlogen heeft, maar het is echt een waanzinnig vreemde luchtvaartmaatschappij. Eerst en vooral dragen de airhostessen nationale klederdracht ipv de gebruikelijke pakjes. Ze komen de hele tijd rond met drinken, dus dat viel wel mee. Het eten daarintegen.... We zaten ongeveer twee uur in het vliegtuig, toen dat er ineens van overal hostessen met etenskarretjes aankwamen. Om vier uur thais middageten eten is echt geen lachertje, dat kan ik je verzekeren. rond een uur of acht kregen we een broodje, en om twee uur 's nachts kwamen ze vragen: "You want spannish omelet?"
Die hun engels is zoooooo grappig! Maar ik kon toen dus echt niet eten. Mijn maag protesteerde.
Na "the other boleyn girl" en "21" gekeken te hebben (op groot scherm) besloot ik dat het verstandiger was om toch even te gaan slapen. we hadden nog twee uur voor het landen, en heroes begon, Maar ik had die aflevering al gezien, dus ik heb niets gemist. Ik werd ongeveer een uur later weer wakker. In het vliegtuig viel het wel mee, maar we hadden wat turbulentie en enkele luchtzakkingen. Elke keer begonnen er enkele in koor te schreeuwen bij elke beweging. We hadden op den duur een heel koor van schreeuwers. Maar we zijn toch veilig geland, dus....
Dag 2:
Na twee uur in de luchthaven in Bangkok te wachten, en talrijke controles te moeten hebben doorstaan, mochten we weer een ander vliegtuig op. Ook dit was thaiairlines property.
Het eten was dus even...nou ja, een eufemisme is hier niet op zijn plaats dus...slecht.
Ook was er weer turbulentie, maar alles ging goed. We hadden minder beenruimte, maar des te meer luxe. (eigen tv schermpjes en een groot scala aan films.)
Dus dat viel nog mee.
Toen we in Sydney aankwamen kwam de ontlading. Eindelijk! Na 11 uur in het eerste vliegtuig en 9 uur in het tweede ben je dolblij dat je grond onder je voeten kunt voelen.
Al bij al is alles vrij goed gegaan, buiten Carmino's kreet : "waar is mijn paspoort??"
En het verlies van een paar schoenen van een reisgenoot, viel het dus wel mee.
We reden naar een youth hostel.
Ik opende de kamerdeur, zag 4 bedden, een tafel, stoel en... kakkerlakken! Verschrikkelijk!
Helaas was er slechts 1 kamer vrij met slechts 2 bedden, maar we waren met 3.
Dat hebben we wel kunnen oplossen. we hadden matjes bij he :p.
Hoewel het al behoorlijk laat was, en we ongelofelijk moe waren, besloten we toch nog even naar het operahouse te wandelen en om harbour bridge te gaan bekijken. Na een fixe wandeling van ongeveer een half uur kwamen we aan bij het bekendste gebouw van Sydney. Echt super!
We hebben helemaal rond het operahouse gelopen. zalig. Nadien vlogen we de Mc Donalds in. Vreemd eigenlijk. Ik had geen moeite om dat bigmac menuutje naar binnen te spelen om 12 uur 's avonds, terwijl ik die spanish omelet de avond ervoor met geen mogelijkheid er in kreeg.
Dag 3:
Ook nu weer nauwelijks iets geslapen. We sliepen aan de straatkant en er was mega veel lawaai. Het was vier uur voorbij voordat ik in slaap sukkelde. mijn kamergenote lag al eeuwen te knorren. Na een blitsontbijt kropen we in een bus die zijn vervaldatum al eeuwen geleden bereikt had. Het rook er behoorlijk schimmelig, en de plafonds waren rijkelijk besmeurd met dit goedje... echt niet leuk! vooral niet omdat we er 8 uur in moesten zitten. onderweg nog even gestopt bij de McDo. En ja hoor! we zagen ook onze eerste kangoeroes!

*geen tijd meer!*

Enkele dagen voor vertrek...

Het is bijna zover! Nog enkele dagen en dan zit ik in het vliegtuig op weg naar Sydney!
Ik kan het nauwelijks geloven. Het is allemaal zo ongelofelijk snel gegaan.
Momenteel ben ik bezig met de laatste voorbereidingen,... en dat zijn er nog behoorlijk veel.
Maar dat geeft niet. Nu is er nog wat tijd.... Ik weet niet of het mogelijk is om deze blog te updaten, maar dat is dus wel de bedoeling. Het lijkt me quasi onmogelijk om iedereen te mailen.
Vandaar deze blog. Ik besef dat dit zo ongeveer mijn duizendste blog is en dat ik over het algemeen: 1. blogs nooit kan bijhouden, ik stop altijd na drie berichten en 2. er toch nooit iemand mijn blogs leest. Maar dat is omdat ik nooit iets te vertellen heb, en nu wellicht wel.... of niet soms? Het is best wel spannend om hier nu rustig te zitten typen. wie weet waar ik binnen enkele dagen zit? Waarom hebben we in België eigenlijk azerty toetsenborden? In Australië hebben ze vast querty. Dat bemoeilijkt de zaak. Maar daar ga ik nu niet van wakker liggen.
Ik heb nog zoveel te doen! Ik kijk best wel op tegen het lange vliegen.
Gelukkig heb ik al eens ooit het luchtruim kunnen verkennen dankzij de vlucht naar Italië twee jaar geleden, maar dit valt niet te vergelijken! 1,5 uur of 20 à 24 is toch nog een groot verschil, toch? Ik zal 1 van de 460 Belgische jongeren zijn die meegaan naar Australië. De Vlaamse delegatie bestaat uit 200 jongeren, en de 260 anderen zijn Walen. Zijn we de Duitstalige Belgen vergeten? Of wilden die gewoon niet mee? Ik kan er allesinds niets over vinden.
Bij de vorige editie in Keulen daagden er maar liefst 3.560 Belgen op, maar dat was dan ook veel dichterbij. Over het algemeen gaan er veel minder jongeren mee dan andere jaren, wat ook logisch is gezien de verre reis. Zelfs enkele Australiers zullen heuse (binnenlandse) vluchten moeten nemen om deel te kunnen uitmaken van heel het gebeuren. Bizar toch?
Australie is volgens mijn berekeningen (ja ja, ik weet het: MIJN berekeningen. tel het maar na voor de zekerheid) 253,5 keer de oppervlakte van België. Waanzinnig noem ik dat!
Ik ga nu even verder doen met de voorbereidingen, maar waarschijnlijk post ik hier nog wel wat
voor ik vertrek.

Heleen